Tag Archives: desmoglein

Ιστορικό. Το Pemphigus vulgaris (PV) και το pemphigus foliaceus (PF) είναι αυτοάνοσες κυστεοκυτταρικές διαταραχές με IgG αυτοαντισώματα που κατευθύνονται κατά της δεσμογελίνης (Dsg) 1 και 3, τα οποία οδηγούν σε ενδοεπιδερμική ακανθόληση.

Σκοπός. Για τον χαρακτηρισμό του κλινικού και ανοσολογικού προφίλ των ασθενών με PF ή PV με ομφαλική συμμετοχή.

Μέθοδοι. Συνολικά, οι ασθενείς με 10 (γυναίκες 7, άνδρες 3, χρόνια ηλικία 24-70 έτη, διάρκεια νόσου 3-16 έτη) έχουν διαγνωσθεί είτε με PVn = 5) ή βλεννογονοδερματικό PF (n = 5) αξιολογήθηκαν σύμφωνα με τα κλινικά χαρακτηριστικά τους, την ιστοπαθολογία και τα ανοσολογικά ευρήματα.

Αποτελέσματα. Το ερύθημα, οι διαβρώσεις, οι κρούστες και οι βλαμμένες δερματικές βλάβες ήταν τα κύρια κλινικά χαρακτηριστικά της ομφαλικής περιοχής. Η DIF της ομφαλικής περιοχής έδωσε θετικά αποτελέσματα για αποθέσεις ενδοκυτταρικής επιδερμικής IgG και C3 σε οκτώ ασθενείς και μόνο για IgG στις άλλες δύο. Έμμεσος ανοσοφθορισμός με σύζευγμα IgG που παρουσιάζει το τυπικό πρότυπο πεμφίγο ήταν θετικός σε όλους τους ασθενείς με 10, με τίτλους που κυμαίνονταν από 1: 160 έως 1: 2560. Η ELISA με ανασυνδυασμένο Dsg1 έδωσε αποτελέσματα 24-266 σε PF και 0-270 σε PV. Η αντιδραστικότητα στο ανασυνδυασμένο Dsg3 ήταν θετική και στους πέντε ασθενείς με PV (ELISA 22-98) και ήταν αρνητική σε όλους τους ορούς PF.

Συμπεράσματα. Όλοι οι ασθενείς με ΧΜΝΜΧ με πεμφίγο με ομφαλική παρουσίαση είχαν τα κλινικά και ανοσοπαθολογικά χαρακτηριστικά είτε PF είτε PV. Αυτή η ιδιότυπη παρουσίαση, που δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί πλήρως, έχει σπάνια αναφερθεί στη βιβλιογραφία. Μια πιθανή εξήγηση για αυτή τη μοναδική παρουσίαση μπορεί να είναι η παρουσία είτε νέων επιτόπων είτε σύνδεσης με εμβρυϊκό ιστό ή ουλώδη ιστό που βρίσκεται στην περιοχή του ομφάλιου λώρου.

Πλήρες άρθρο διατίθεται στη διεύθυνση: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1365-2230.2012.04468.x/abstract

Ιστορικό Το Pemphigus vulgaris (PV) και το pemphigus foliaceus (PF) είναι δυνητικά θανατηφόρες φλύκταινες ασθένειες που προκαλούνται από αυτοαντισώματα που στοχεύουν πρωτεΐνες προσκόλλησης δεσμογελίνης (Dsg). Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει IgG4> IgG1 επικράτηση αντι-Dsg αντισωμάτων σε πεμφίγο. Ωστόσο, καμία μελέτη δεν εξέτασε τα ολικά επίπεδα IgG4 ορού σε πεμφίγο. Το IgG4 επάγεται από χρόνια διέγερση αντιγόνου, η οποία μπορεί να συμβεί με επίμονες φουσκάλες του δέρματος και ενδεχομένως να αυξήσει τον ολικό IgG4 ορού σε σχέση με άλλες υποκλάσεις IgG σε ασθενείς με πεμφίγο.

Στόχοι Ο πρωταρχικός στόχος της μελέτης ήταν να ποσοτικοποιηθούν οι υποκλάσεις συνολικής και ειδικής για Dsg IgG σε ασθενείς με πεμφίγο.

Μέθοδοι Οι υποκλάσεις IgG και η ειδική για Dsg IgG1 και IgG4 προσδιορίστηκαν ποσοτικά σε ασθενείς με PV και PF και σε ορούς από ελέγχους που αντιστοιχούν στην ηλικία χρησιμοποιώντας μια υποκλάση ενζυμικού ανοσοπροσροφητικού προσδιορισμού. Η αποτελεσματικότητα της εξάντλησης IgG4 στην παρεμπόδιση της παθογονικότητας IgG στην PV προσδιορίστηκε χρησιμοποιώντας μια δοκιμασία διαχωρισμού κερατινοκυττάρων.

Αποτελέσματα Τα αντισώματα ειδικά για το Dsg περιείχαν διάμεσο 7 · 1% και 4 · 2% του συνολικού IgG4 σε ασθενείς με PV και PF αντίστοιχα, με οκταπλάσιο και τετραπλό εμπλουτισμό σε IgG4 έναντι IgG1. Ο συνολικός IgG4 ορού, αλλά όχι και άλλοι υποκλάσεις IgG, εμπλουτίστηκε σε ασθενείς με Ρν και ΡΡ σε σύγκριση με ελέγχους που αντιστοιχούν στην ηλικία (P = 0 · 004 και P = 0 · 005, αντίστοιχα). Η εξάλειψη IgG4 των PV ορών μείωσε την παθογένεια σε μια δοκιμασία διαχωρισμού κερατινοκυττάρων και έδειξε ότι η καθαρισμένη με συγγένεια IgG4 είναι περισσότερο παθογόνος από άλλα κλάσματα IgG ορού.

Συμπεράσματα Τα Dsg-ειδικά αυτοαντισώματα εμπλουτίζονται σημαντικά σε IgG4, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει τον εμπλουτισμό του συνολικού IgG4 ορού σε μερικούς ασθενείς με πεμφίγο. Με στόχο κατά προτίμηση αυτοάνοσα και όχι ευεργετικά ανοσοποιητικά αντισώματα, οι στοχευμένες με IgG4 θεραπείες μπορεί να προσφέρουν ασφαλέστερες επιλογές θεραπείας για πεμφίγο.

Πλήρες άρθρο διατίθεται στη διεύθυνση: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1365-2133.2012.11144.x/abstract

Το Pemphigus vulgaris (PV) είναι μια αυτοάνοση ασθένεια στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού αναπτύσσει αντισώματα σε δύο από τις δικές του πρωτεΐνες, τις δεσμογόνες DSG1 και DSG3 που βοηθούν στη διατήρηση της ακεραιότητας του δέρματος. Η ανοσολογική προσβολή προκαλεί οδυνηρές κυψέλες στο δέρμα και τις μεμβράνες βλέννας που μπορεί να οδηγήσουν σε λοιμώξεις. Οι τρέχουσες θεραπείες προσανατολίζονται προς την καταστολή ολόκληρου του ανοσοποιητικού συστήματος, αλλά αυτό είναι προβληματικό καθώς προκαλεί πολλές παρενέργειες και αφήνει τον ασθενή ευάλωτο σε λοίμωξη.

Για τον εντοπισμό καλύτερων θεραπευτικών στόχων, οι ερευνητές του Ινστιτούτου Έρευνας στη Βιοϊατρική στην Bellinzona της Ελβετίας αναγνώρισαν τα τμήματα των DSG1 και DSG3 που στοχεύουν αντισώματα. Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε αυτό το μήνα στην Εφημερίδα της Κλινικής Έρευνας, ο Antonio Lanzavecchia και οι συνάδελφοί του συνέλεξαν ανοσοκύτταρα από τους ασθενείς με φωτοβολταϊκά κύτταρα και απομόνωσαν τα αντισώματα για να προσδιορίσουν ποιες από αυτές συμμετείχαν στην ΦΒ. Μελετώντας τα αντισώματα, ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν περιοχές του DSG3 που είναι ο πρωταρχικός στόχος του ανοσοποιητικού συστήματος. Αυτά τα ευρήματα θα μπορούσαν να βοηθήσουν στους νέους τρόπους διάγνωσης και θεραπείας της Φ / Β.

Πλήρες άρθρο διατίθεται στη διεύθυνση: http://www.medicalnewstoday.com/releases/249883.php

Φόντο

Διάφορες αντιγονο-ειδικές ανοσοδοκιμασίες είναι διαθέσιμες για την ορολογική διάγνωση αυτοάνοσων φυσαλιδώδους ασθενειών. Ωστόσο, απαιτείται ένα φάσμα διαφορετικών βασισμένων σε ιστό και μονοσθενών αντιγόνων ειδικών προσδιορισμών για τον καθορισμό της διάγνωσης. Τα μωσαϊκά BIOCHIP που αποτελούνται από διαφορετικά υποστρώματα αντιγόνου επιτρέπουν δοκιμές πολυσθενούς ανοσοφθορισμού (IF) και παρέχουν προφίλ αντισωμάτων σε μία μόνο επώαση.

Μέθοδοι

Χρησιμοποιήθηκαν αντικειμενοφόρες πλάκες για έμμεσο IF, που περιείχαν BIOCHIPS με τα ακόλουθα υποστρώματα δοκιμής σε κάθε πεδίο αντίδρασης: οισοφάγο πιθήκου, δέρμα με διαχωρισμό άλατος πρωτευόντων, σημεία αντιγόνου τετραμερούς BP180-NC16A καθώς και εκφράσεις desmoglein 1-, desmoglein 3- και BP230gC ανθρώπινα κύτταρα HEK293. Αυτό το μωσαϊκό BIOCHIP ανιχνεύθηκε με τη χρήση ενός μεγάλου πίνακα ορών από ασθενείς με πεμφιγώδες χυμό (PV, n ίσο με 65), pemphigus foliaceus (PF, n ισοδυναμεί με 50), φυσαλιδώδη πεμφιγοειδή (BP, n ισοδυναμεί με 42) και μη φλεγμονώδεις δερματικές παθήσεις (n ισούται με 97) καθώς και από υγιείς δότες αίματος (n ισούται με 100). Επιπλέον, για να αξιολογηθεί η χρηστικότητα σε διαγνωστικές ρουτίνας, οι αλληλουχίες ορού 454 από ασθενείς με υποψίες ανοσοκυτταρικών διαταραχών αναλύθηκαν μελλοντικά παράλληλα χρησιμοποιώντας α) το μωσαϊκό IF BIOCHIP και β) μια ομάδα δοκιμασιών απλού αντισώματος όπως χρησιμοποιούνται συνήθως από εξειδικευμένα κέντρα.

αποτελέσματα

Χρησιμοποιώντας το μωσαϊκό BIOCHIP, οι ευαισθησίες των ειδικών υποστρωμάτων desmoglein 1-, desmoglein 3- και NC16A ήταν 90 τοις εκατό, 98.5 τοις εκατό και 100 τοις εκατό, αντίστοιχα. Το BP230 αναγνωρίστηκε από το 54 τοις εκατό των ορών της ΒΡ. Οι ιδιαιτερότητες κυμαίνονταν από το 98.2 τοις εκατό έως το 100 τοις εκατό για όλα τα υποστρώματα. Στην προοπτική μελέτη διαπιστώθηκε μεγάλη συμφωνία μεταξύ των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από το μωσαϊκό BIOCHIP και του ενιαίου πίνακα δοκιμών για τη διάγνωση των BP, PV, PF και sera χωρίς αυτοαντισώματα στον ορό (Cohen's kappa μεταξύ 0.88 και 0.97).

συμπεράσματα

Το μωσαϊκό BIOCHIP περιέχει ευαίσθητα και ειδικά υποστρώματα για την έμμεση IF διάγνωση των BP, PF και PV. Η διαγνωστική ακρίβειά του είναι συγκρίσιμη με την συμβατική προσέγγιση πολλαπλών σταδίων. Το εξαιρετικά τυποποιημένο και πρακτικό μωσαϊκό BIOCHIP θα διευκολύνει την ορολογική διάγνωση των αυτοάνοσων ασθενειών με φουσκάλες.

Πλήρες άρθρο διατίθεται στη διεύθυνση: http://www.medworm.com/index.php?rid=6328120&cid=c_297_49_f&fid=36647&url=http%3A%2F%2Fwww.ojrd.com%2Fcontent%2F7%2F1%2F49