Tag Archives: IgG4

Το εργαστήριό μας μελετά μια σπάνια και εξουθενωτική ασθένεια που προκαλείται από αυτοαντισώματα, που ονομάζεται πεμφίγος, ενώ το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει αντισώματα κατά των δεσμογελινών, οι οποίες είναι πρωτεΐνες υπεύθυνες για τη συγκράτηση των δερματικών κυττάρων.

Η μοριακή βάση της ετερογένειας της νόσου στις αυτοάνοσες καταστάσεις όπως το Pemphigus vulgaris είναι ελάχιστα κατανοητή. Αν και το desmoglein 3 (Dsg3) έχει καθιερωθεί ως πρωταρχικός στόχος των αυτοαντισωμάτων ανοσοσφαιρίνης (Ig) στο PV, εξακολουθούν να υπάρχουν αρκετές ερωτήσεις σχετικά με τη συνολική κατανομή των υποτύπων Ig αντι-Dsg3 μεταξύ των υποομάδων ασθενών και σημαντική διαμάχη σχετικά με το εάν μπορεί να γίνει ένας διακόπτης ισότυπου παρατηρείται μεταξύ των φάσεων της ασθένειας. Για την συστηματική αντιμετώπιση των εκκρεμών ζητημάτων που σχετίζονται με την εξειδίκευση του ισότυπου Ig σε PV, αναλύσαμε τα επίπεδα IgA, IgM, IgG1, 2, 3 και 4 anti-Dsg3 με ELISA σε δείγματα ορού 202 που ελήφθησαν από ασθενείς με 92 με διαφορετικά κλινικά προφίλ, της καθορισμένης μεταβλητής (δραστικότητα, μορφολογία, ηλικία, διάρκεια) και σταθερές (HLA-τύπου, φύλο, ηλικία εμφάνισης) κλινικές παραμέτρους και δείγματα ορού 47 από HLA-αντιστοιχισμένους και μη-συσχετισμένους μάρτυρες. Τα ευρήματά μας παρέχουν υποστήριξη για παλαιότερες μελέτες που αναγνωρίζουν τα IgG4 και IgG1 ως τα κυρίαρχα αντισώματα σε ΦΒ με σημαντικά υψηλότερα επίπεδα σε ασθενείς που είναι δραστικοί από επαναλαμβανόμενες. Δεν βλέπουμε στοιχεία για μια ισότυπη μετατόπιση μεταξύ των φάσεων της δραστηριότητας της νόσου και της ύφεσης και αμφότεροι οι υποτύποι IgG4 και IgG1 παραμένουν αυξημένοι σε ασθενείς με αναταραχή σε σχέση με τους μάρτυρες. Ωστόσο, διαπιστώνουμε ότι το IgG4 είναι ο μοναδικός υποτύπος που διαφοροποιεί περαιτέρω τις υποομάδες ασθενών με ΦΒ βάσει διαφορετικών μορφολογιών ασθενειών, της διάρκειας της νόσου και των τύπων HLA. Αυτά τα δεδομένα παρέχουν περαιτέρω πληροφορίες για τους ανοσολογικούς μηχανισμούς που είναι υπεύθυνοι για τη φαινοτυπική έκφραση της ασθένειας και συμβάλλουν στην ευρύτερη προσπάθεια για την καθιέρωση συνολικών ανοσοπροφίλ που υποκρύπτουν την ετερογένεια της νόσου για να διευκολυνθούν οι εξειδικευμένες και εξατομικευμένες θεραπευτικές παρεμβάσεις.

Πλήρες άρθρο διατίθεται στη διεύθυνση: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22779708

Ιστορικό Το Pemphigus vulgaris (PV) και το pemphigus foliaceus (PF) είναι δυνητικά θανατηφόρες φλύκταινες ασθένειες που προκαλούνται από αυτοαντισώματα που στοχεύουν πρωτεΐνες προσκόλλησης δεσμογελίνης (Dsg). Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει IgG4> IgG1 επικράτηση αντι-Dsg αντισωμάτων σε πεμφίγο. Ωστόσο, καμία μελέτη δεν εξέτασε τα ολικά επίπεδα IgG4 ορού σε πεμφίγο. Το IgG4 επάγεται από χρόνια διέγερση αντιγόνου, η οποία μπορεί να συμβεί με επίμονες φουσκάλες του δέρματος και ενδεχομένως να αυξήσει τον ολικό IgG4 ορού σε σχέση με άλλες υποκλάσεις IgG σε ασθενείς με πεμφίγο.

Στόχοι Ο πρωταρχικός στόχος της μελέτης ήταν να ποσοτικοποιηθούν οι υποκλάσεις συνολικής και ειδικής για Dsg IgG σε ασθενείς με πεμφίγο.

Μέθοδοι Οι υποκλάσεις IgG και η ειδική για Dsg IgG1 και IgG4 προσδιορίστηκαν ποσοτικά σε ασθενείς με PV και PF και σε ορούς από ελέγχους που αντιστοιχούν στην ηλικία χρησιμοποιώντας μια υποκλάση ενζυμικού ανοσοπροσροφητικού προσδιορισμού. Η αποτελεσματικότητα της εξάντλησης IgG4 στην παρεμπόδιση της παθογονικότητας IgG στην PV προσδιορίστηκε χρησιμοποιώντας μια δοκιμασία διαχωρισμού κερατινοκυττάρων.

Αποτελέσματα Τα αντισώματα ειδικά για το Dsg περιείχαν διάμεσο 7 · 1% και 4 · 2% του συνολικού IgG4 σε ασθενείς με PV και PF αντίστοιχα, με οκταπλάσιο και τετραπλό εμπλουτισμό σε IgG4 έναντι IgG1. Ο συνολικός IgG4 ορού, αλλά όχι και άλλοι υποκλάσεις IgG, εμπλουτίστηκε σε ασθενείς με Ρν και ΡΡ σε σύγκριση με ελέγχους που αντιστοιχούν στην ηλικία (P = 0 · 004 και P = 0 · 005, αντίστοιχα). Η εξάλειψη IgG4 των PV ορών μείωσε την παθογένεια σε μια δοκιμασία διαχωρισμού κερατινοκυττάρων και έδειξε ότι η καθαρισμένη με συγγένεια IgG4 είναι περισσότερο παθογόνος από άλλα κλάσματα IgG ορού.

Συμπεράσματα Τα Dsg-ειδικά αυτοαντισώματα εμπλουτίζονται σημαντικά σε IgG4, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει τον εμπλουτισμό του συνολικού IgG4 ορού σε μερικούς ασθενείς με πεμφίγο. Με στόχο κατά προτίμηση αυτοάνοσα και όχι ευεργετικά ανοσοποιητικά αντισώματα, οι στοχευμένες με IgG4 θεραπείες μπορεί να προσφέρουν ασφαλέστερες επιλογές θεραπείας για πεμφίγο.

Πλήρες άρθρο διατίθεται στη διεύθυνση: http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1365-2133.2012.11144.x/abstract

Ιστορικό: Το Pemphigus vulgaris (PV) και το pemphigus foliaceus (PF) είναι δυνητικά θανατηφόρες φλύκταινες ασθένειες που προκαλούνται από αυτοαντισώματα που στοχεύουν στις πρωτεΐνες προσκόλλησης της δεσμογελίνης. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει IgG4> IgG1 επικράτηση αντισωμάτων αντι-δεσμογλοίνης σε πεμφίγο. Ωστόσο, καμία μελέτη δεν εξέτασε τα ολικά επίπεδα IgG4 ορού σε πεμφίγο. Η IgG4 προκαλείται από χρόνια διέγερση αντιγόνου, η οποία μπορεί να παρουσιαστεί με επίμονες φλύκταινες του δέρματος και ενδεχομένως να αυξήσει τον ολικό IgG4 ορού σε σχέση με άλλες υποκλάσεις IgG σε ασθενείς με πεμφίγο. Στόχοι: Ο πρωταρχικός στόχος της μελέτης ήταν να ποσοτικοποιήσει ολικές και υπομονάδες IgG συγκεκριμένης δεσμογλυκίνης σε ασθενείς με πεμφίγο. Μέθοδοι: Υποκατηγορίες IgG και IgG1 IgG4 και IgG4 ειδικοί σε δεσμογλυκίνη προσδιορίστηκαν ποσοτικά σε φυσιολογικούς ορούς PV, PF και ηλικίας, χρησιμοποιώντας ELISA υποκατηγορίας. Η αποτελεσματικότητα της εξάντλησης IgG7.1 στην παθογένεια της PV IgG αποκλείστηκε χρησιμοποιώντας προσδιορισμό διαχωρισμού κερατινοκυττάρων. Αποτελέσματα: Τα αντισώματα ειδικά για τη δεσμογλυκαιμία περιελάμβαναν διάμεσο 4.2% και 4% συνολικού IgG8 σε ασθενείς με ΦΒ και PF, με πτύχωση 4 και εμπλουτισμό διπλών 4 σε IgG1 έναντι IgG4. Ο συνολικός IgG0.004 ορού, αλλά όχι και άλλοι υποκλάσεις IgG, εμπλουτίστηκε σε ασθενείς με ΦΒ και ΠΦ σε σύγκριση με τους ελέγχους που αντιστοιχούν στην ηλικία (p = 0.005 και p = 4, αντίστοιχα). Η εξάλειψη IgG4 των PV ορών μείωσε την παθογένεια σε μια δοκιμασία διαχωρισμού κερατινοκυττάρων και έδειξε ότι το καθαρισμένο με συγγένεια IgG4 είναι περισσότερο παθογόνο από άλλα κλάσματα IgG ορού. Συμπεράσματα: Τα αυτοαντισώματα ειδικά για τη δεσμογελίνη εμπλουτίζονται σημαντικά στην IgG4, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει τον εμπλουτισμό του ολικού IgG4 ορού σε ορισμένους ασθενείς με πεμφίγο. Με στόχο κατά προτίμηση αυτοάνοσα και όχι ευεργετικά ανοσοποιητικά αντισώματα, οι στοχευμένες με IgGXNUMX θεραπείες μπορεί να προσφέρουν ασφαλέστερες επιλογές θεραπείας για πεμφίγο.
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22803659?dopt=Abstract